Historia Depilacji Laserowej

budowa mieszka włosowego

Depilacja laserowa jest to proces usuwania zbędnego owłosienia przy pomocy impulsów światła laserowego. Laser niszczy elementy włosa odpowiedzialne za jego wzrost, powodując trwałą utratę włosa i destrukcję mieszka włosowego. Eksperymenty z depilacją laserową były prowadzone około dwadzieścia lat, zanim urządzenia do depilacji stały się dostępne na rynku, w połowie lat 90 zeszłego stulecia.

Goldman wraz z współautorami po raz pierwszy, w 1963 roku, opisali obrażenia pigmentowych mieszków włosowych przez działanie lasera rubinowego [1]. W roku 1983 Oshiro i Maruyama zauważyli, że w trakcie kuracji leczenia znamion z zastosowaniem lasera rubinowego, następowało wypadanie włosów [2]. Jednakże działanie lasera, wpływające na mieszki włosowe, powodowało poważne uszkodzenie naskórka.

Teoria selektywnej fototermolizy opracowana przez Andersona i Parrish w roku 1983 stwierdzała, że laser o określonej długości fali, oraz czasie trwania impulsu świetlnego, może wybiórczo uszkadzać konkretne chromofory [3]. Wykorzystując tę teorię, można opracować laser, który selektywnie zniszczy zadany cel, oszczędzając przy tym otaczającą tkankę.

W roku 1996 Grossman wraz z współpracownikami wykorzystali laser rubinowy w normalnym trybie i przedstawili pierwsze zastosowanie teorii Andersona i Parrisha do usuwania włosów [4]. W roku 1998 Dierickx i współpracownicy opublikowali raport z dwuletnich badań, wykazując długoterminowe, trwałe usuwanie owłosienia z nowo utworzonego lasera [5] .

Dzisiejsze środowisko dermatologów powszechnie akceptuje skuteczność depilacji laserowej a zabiegi depilacji laserowej są powszechnie praktykowane w klinikach, gabinetach kosmetycznych czy instytutach SPA. Powstało wiele opracowań w literaturze dermatologicznej badających metody depilacji laserowej, a także potwierdzających bezpieczeństwo oraz skuteczność [6][7].


Bibliografia